Przydomowe oczyszczalnie ścieków, katalog firm

Rynek urządzeń do oczyszczania ścieków oferuje mnóstwo produktów i rozwiązań. Projektanci i przyszli użytkownicy wciąż gubią się w gąszczu sprzecznych informacji, a sytuacja taka sprawia , że błędy popełniane są już na etapie projektowania. W naszym kraju nie ma powołanej instytucji, która potrafiłaby skutecznie pomóc w tej dziedzinie. Projektanci bazują jedynie na swoim doświadczeniu lub nieobiektywnych informacjach podanych przez producentów.

Bardziej dociekliwi korzystają z doświadczenia swoich zagranicznych kolegów np. z Niemiec, gdzie prowadzone są liczne badania i projekty informacyjne. Na szczęście już od jakiegoś czasu w Polsce wiedzę na temat projektowania, budowy i serwisu przydomowych oczyszczalni ścieków można uzyskać w pionierskich, niezależnych centrach informacyjnych tworzonych spontanicznie przez kreatywnych ludzi związanych z tematem oczyszczania ścieków.

Projektowanie oczyszczalni polega przede wszystkim na odpowiednim doborze technologii w oparciu o informacje na temat warunków gruntowo-wodnych, charakterystyki ilościowej i jakościowej ścieków, możliwości fachowego serwisu. Następnie należy dokonać doboru urządzeń i określić ich optymalną lokalizacje w terenie.

Najbardziej elastyczne pod względem zastosowania, nieskomplikowane i tanie w obsłudze są oczyszczalnie z grupy hydrofitowych z filtrem żwirowo-roślinnym. Jest to technologia sprawdzona i bardzo popularna w Europie Zachodniej.

Układ technologiczny wygląda następująco: ściek z kanalizacji trafia do osadnika z koszem filtrującym, części stałe pozostają w osadniku, a ciecz poprzez przepompownię przepływa do filtra żwirowo-roślinnego. W filtrze ściek jest oczyszczany i odprowadzany do odbiornika, gruntu lub ścieku wodnego.

Zobacz przekrój przez oczyszczalnię.

Odbiornik oczyszczonych ścieków może stanowić oczko wodne, drenaż rozsączający bądź studnia chłonna. Oczyszczona woda jest doskonała do hodowli w oczku ozdobnych karasi, podlewania trawnika, czy też innych niespożywczych upraw roślin. Minimalna powierzchnia czynna filtra żwirowo-roślinnego o przepływie pionowym to 3 m2/osobę. Miąższość warstw filtra powinna wahać się w granicach 1 m. Na filtr składają się następujące warstwy: warstwa denna drenażu zbierającego, warstwa filtrująca, warstwa wierzchnia drenażu rozsączającego (żwir płukany), ponad rurami drenażu rozsączającego znajduje się mieszanka kory i toru. W międzyrzędziach drenażu rozsączającego posadzone są rośliny. Taki układ jest wysoce skuteczny łatwy i tani w utrzymaniu, a także, jako jedyny spośród wszystkich urządzeń do oczyszczania domowych ścieków, bardzo estetyczny.

Obsługa oczyszczalni sprowadza się w zasadzie do wywozu średnio co 2 lata osadów. W konfrontacji z innymi technologiami prostota budowy i zakres obsługi w sensie pozytywnym jest piorunujący. Najtańsze i często stosowane drenażowe oczyszczalnie ścieków (zbiornik + drenaż) w większości krajów europejskich są zabronione, a zakaz ich stosowania w Polsce lub konieczność przeróbki istniejących urządzeń, może pojawić się lada chwila. W związku z czym coraz popularniejsze stają się inne bardziej skomplikowane układy. Najczęściej są to przydomowe oczyszczalnie ścieków pracujące w technologiach osadu czynnego, czy też złóż biologicznych.

Oczyszczalnie pracujące w tych technologiach są bardzo trudne w utrzymaniu i do sprawnej pracy wymagają specjalistycznej opieki. Przerwy w dostawie prądu elektrycznego rozregulowują proces oczyszczania w takim stopniu, że istnieje konieczność ponownego jej rozruchu. Rzeczywisty koszt obsługi oczyszczalni z osadem czynnym waha się w granicach 1000 zł rocznie. Koszt obsługi oczyszczalni z filtrem gruntowo-roślinnym oscyluje w granicach 300 zł, na ten koszt składa się wywóz osadów z osadnika gnilnego i koszt energii elektrycznej niezbędnej do zasilania pompy tłoczącej ściek na filtr. Oczyszczalnie ze złożem gruntowo-roślinnym zajmują mniej miejsca niż oczyszczalnie drenażowe. W przybliżeniu: osadnik gnilny zajmuję powierzchnię 4 m2, filtr żwirowo-roślinny 30 m2, oczko wodne około 20 m2. W praktyce oznacza to, że pod zabudowę tego rodzaju oczyszczalni wystarczy obszar 80 m2. Przy projektowaniu należy przestrzegać podstawowych zasad; wyjście kanalizacji wewnętrznej powinno być nie głębiej niż 30 cm pod powierzchnią terenu. Ze względu możliwość wychładzania się ścieku i wytrącaniu tłuszczu w kanalizacji osadnik gnilny powinien w miarę możliwości znajdować się jak najbliżej budynku (optymalnie 6 m). Przepompownia powinna być jak najbliżej filtra żwirowo-roślinnego (2,5 m), drenaż lub studnia chłonna jako odbiornik wody pościekowej może być zastosowana tylko w przypadku gruntów dobrze przepuszczalnych przy głęboko zalegających wodach gruntowych (poniżej 1,5 m od poziomu zrzutu). Oczko wodne natomiast jest uniwersalnym odbiornikiem i sprawdzi się przy każdych warunkach terenowo gruntowych.

www.ekoprom.com.pl

www.zielonetechnologie.pl

Autorzy:

mgr inż Michał Hawryłyszyn

mgr Dariusz Ochrymiuk