| Rozruch i badanie szczelności |
|
Rozruch oczyszczalni ścieków
Występują dwa podstawowe rodzaje aktywatorów. Jednym z nich jest aktywator do osadników gnilnych wspomagający procesy beztlenowe. Wprowadza się go do ścieków surowych dawkując do urządzeń sanitarnych. Drugi typ bioaktywatora wspomaga procesy tlenowe, dawkuje się go do komór napowietrzania oczyszczalni biologiczno-mechanicznych z osadem czynnym). Ilość bioaktywatora zależna jest od wielkości oczyszczalni, składu ścieków, rodzaju aktywatora. Szczegółowy sposób użycia preparatu opisany jest w instrukcji zastosowania, która powinna być dołączona do aktywatora. W przypadku oczyszczalni gruntowo-roślinnej, rozruch oczyszczalni trwa 2-3 lata. Aby oczyszczalnia zaczęła prawidłowo funkcjonować na całej powierzchni czynnej filtra powinna być roślinność, jak również prawidłowo rozwinięta flora bakteryjna wewnątrz filtra. Tworzy się ona samoistnie lub też poprzez bioaktywator zawarty w biopreparacie. Używanie biopreparatów podczas eksploatacji oczyszczalni wspomaga procesy oczyszczania, znacznie redukuje powstawanie osadu i kożucha w osadniku gnilnym. W związku z tym instalacja działa sprawniej, zmniejsza się częstotliwość wywozu osadów. Dodatkowym efektem stosowania biopreparatów jest likwidacja brzydkich zapachów. Zastosowanie biopreparatów w okresie eksploatacji zmniejsza ryzyko zatorowania przepływu w rurach, poprawia pracę osadnika gnilnego, podnosi jego wydajność i co za tym idzie parametry podczyszczonych ścieków wypływających z osadnika. Na rynku dostępne są środki czystości niewykazujące negatywnego działania na florę bakteryjną oczyszczalni. Stosowanie biopreparatów w połączeniu z nieagresywnymi środkami czystości prowadzi do wydłużenia bezawaryjnej pracy oczyszczalni. Ponadto osiąga się dodatkowy efekt ekologiczny w postaci wyższego poziomu oczyszczania.Badanie szczelności Badanie szczelności przeprowadza się na bieżąco po połączeniu rur i przed ich zasypaniem. Polega na puszczeniu wody do kanalizacji wewnętrznej i obserwacji połączeń rur łączących kanalizację wewnętrzną z osadnikiem lub oczyszczalnią kompaktową. Przyczyną ewentualnej nieszczelności może być podwinięta uszczelka w rurze lub pęknięcie. Badanie szczelności połączeń zbiega się razem z zasypywaniem zbiornika, gdyż jednym z wymogów montażu oczyszczalni kompaktowej lub osadnika jest jego napełnianie przy zasypywaniu. Badanie szczelności jest ułatwione, gdy długość rur łączących kanalizację wewnętrzną z osadnikiem jest niewielka. W przypadku długich przewodów kanalizacyjnych sposób wykonania próby szczelności oraz jej parametry określa Polska Norma PN EN 1610.
|
