Przydomowe oczyszczalnie ścieków, katalog firm

Głębokość wyprowadzenia instalacji wewnętrznej ma bezpośredni wpływ nie tylko na głębokość posadowienia osadnika, ale również na pozostałe elementy związane z przydomową oczyszczalnią ścieków. Jeżeli rura kanalizacyjna jest wyprowadzona z domu na małej głębokości, możliwe staje się zastosowanie całkowicie grawitacyjnego spływu ścieków. Jest to możliwe przy zachowaniu odpowiednich spadków rur od domu przez osadnik, aż po drugi etap oczyszczania tlenowego, czyli drenaż, złoże biologiczne, osad czynny, filtr gruntowo-roślinny. W innych przypadkach np.: domy podpiwniczone, w których znajdują się kuchnie, łazienki, konieczne jest zastosowanie przepompowni.

W nowo budowanych domach wysokość wyprowadzenia rury wynosi zazwyczaj od 0 do 40 cm. Zależne jest to m. in. od tego czy budynek jest podpiwniczony i czy w piwnicy znajduje się łazienka oraz to, czy w planie zagospodarowania przewidziano kanalizację zbiorczą.

Rodzaj gruntu ma decydujące znaczenie w kwestii czy gleba może zostać wykorzystana jako drugi element oczyszczania ścieków – doczyszczanie tlenowe, co ma miejsce głównie w oczyszczalniach drenażowych, bądź wykorzystana jako odbiornik ścieków oczyszczonych.

Do tego celu nadają się tylko gleby przepuszczalne (głównie piaski i grunty mieszane, w których dominują gleby piaszczyste). Grunty o takiej charakterystyce zapewniają odpowiednio długi przepływ, niezbędny w procesie oczyszczania ścieków. W przypadku gleb bardzo dobrze przepuszczalnych, ścieki nie zdążą się oczyścić, jako rozwiązanie można zastosować dodatkową, wspomagającą warstwę filtracyjną. W przypadku gruntu bardzo dobrze przepuszczalnego i nieprzepuszczalnego można zastosować filtr piaskowy, czyli usunąć grunt rodzimy i w powstałym wykopie zbudować filtr piaskowy.

Z powyższego wynika, że wiedza o rodzaju gruntu jest niezwykle istotna. Można ją pozyskać na dwa sposoby:

• wykonując wiercenia geologiczne, dzięki czemu uzyskamy bardzo dokładne dane, których interpretacji dokonuje specjalista – geolog;

• wykonując test perkolacyjny, jest to metoda uproszczona, służąca określeniu rodzajów gruntu, którą można wykonać samodzielnie.

W celu przeprowadzenia testu należy: wykonać wykop o głębokości 0,5-1,0 m, w nim otwór o wymiarach 30 cm x 30 cm i głębokości 15 cm, wbić w otwór miernik pionowy, otwór nawilżyć przez wlanie 10-15 litrów wody, poczekać aż woda wsiąknie, wlać do otworu 12,5 l wody, obserwować poziom wody i notować czas po każdych 10 mm spadku (w minutach). Określić rodzaj gruntu:

• prędkość wsiąkania wynosi do ok. 15s/10mm – klasa przepuszczalności A (grunt za bardzo przepuszczalny – żwiry, pospółki);

• prędkość wsiąkania wynosi od ok. 15s do 90s/10mm – klasa przepuszczalności B (grunt dobrze przepuszczalny – piaski grube i średnie);

• prędkość wsiąkania wynosi od ok. 1,5 minuty do 14 minut/10mm – klasa przepuszczalności C (grunt średnio przepuszczalny – piaski drobne i lessy);

• prędkość wsiąkania wynosi od ok. 14 minut do godziny/10mm – klasa przepuszczalności D (grunt dość trudno przepuszczalny – piaski pylaste i gliniaste);

• prędkość wsiąkania wynosi powyżej godziny – klasa przepuszczalności E (grunt trudno przepuszczalny – gliny, iły).